Fosfor – charakterystyka, właściwości, nadmiar i niedobór, gdzie występuje

fosfor P infografika

Fosfor jest minerałem, bez którego nie ma mowy o prawidłowym funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Za co odpowiedzialny jest fosfor? Jakie są efekty jego niedoboru lub nadmiaru? Jakie produkty zawierają największe ilości tego pierwiastka?

Czym jest fosfor?

Fosfor jest to pierwiastek chemiczny, który nie rozpuszcza się w wodzie, natomiast doskonale rozpuszcza się w dwusiarczku węgla. Temperatura topnienia fosforu to 44 stopnie, natomiast temperatura wrzenia to 277 stopni Celsjusza. Fosfor ma duże znaczenie biologiczne, gdyż jest niezbędny do funkcjonowania każdej komórki naszego ciała. Osiemdziesiąt pięć procent fosforu obecnego w ludzkim organizmie znajduje się w kościach i zębach. Dodatkowo jest on obecny w kwasach nukleinowych – DNA i RNA, które tworzą kod genetyczny. Pierwiastek ten jest nam potrzebny również do przewodzenia impulsów nerwowych, jest on ważny także dla utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie. Zarówno niedobór, jak i nadmiar fosforu jest niebezpieczny dla człowieka. Zapotrzebowanie na niego jest zależne między innymi od płci i wieku.

Właściwości fosforu

Fosfor jest nam niezbędny do budowy kości, mięśni, a także tkanek. Szczególnie duże zapotrzebowanie na ten pierwiastek jest charakterystyczne dla młodych ludzi w okresie intensywnego wzrostu, choć jest on potrzebny także ludziom dorosłym. Fosfor pełni ważną rolę w procesach przemiany materii, wspomaga namnażanie się komórek, a także przyczynia się do zachowania równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie.

Jakie produkty zawierają największe ilości fosforu?

Zaspokojenie dziennego zapotrzebowania organizmu na fosfor nie jest trudne, gdyż pierwiastek ten obecny jest w wielu produktach spożywczych. Szczególnie duże jego ilości występują w:

  • mięsie,
  • podrobach,
  • rybach.

Jest on obecny również w:

  • żółtkach jaj,
  • serach podpuszczkowych,
  • pieczywie pełnoziarnistym,
  • razowym makaronie,
  • nasionach roślin strączkowych takich jak fasola, soczewica, ciecierzyca, zielony groszek.

Pewne ilości fosforu można znaleźć także w wyrobach cukierniczych, coca coli czy wędlinach.

Skutki niedoboru fosforu

W sytuacji, kiedy nie dostarczamy naszemu organizmowi optymalnej ilości fosforu, możemy zaobserwować osłabienie kości i mięśni, spadek odporności, a w skrajnych wypadkach może dojść nawet do krzywicy.

Kiedy w naszej diecie długotrwale brakuje fosforu czujemy się osłabieni, bolą nas mięśnie i kości. Inne objawy to:

  • zaburzenia oddychania,
  • nudności i wymioty,
  • mniej lub bardziej poważne dolegliwości układu nerwowego – uczucie dezorientacji, drgawki, zaburzenia świadomości.

Warto podkreślić, że współcześnie niedobory fosforu zdarzają się stosunkowo rzadko. Ich przyczyną mogą być skrajnie uboga dieta, zaburzenia wchłaniania lub choroba alkoholowa.

Co się stanie, kiedy przedawkujemy fosfor?

W przypadku nadmiaru fosforu w organizmie może dojść do zwapnienia tkanek miękkich, porowatości kości, poważnych zaburzeń układu nerwowego – nawet schizofrenii czy autyzmu.

Warto przyjrzeć się roli fosforu we wchłanianiu innych związków mineralnych. Jeżeli dostarczamy podobne ilości fosforu i wapnia – fosfor będzie wspomagał wchłanianie wapnia. W przypadku, gdy ilość fosforu znacznie przewyższa ilość wapnia, stanie się odwrotnie – fosfor przyczyni się do wypłukiwania wapnia z organizmu, co wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi.

Zbyt duża ilość fosforu może przeszkadzać też przy wchłanianiu innych minerałów, między innymi:

  • magnezu,
  • cynku,
  • żelaza,
  • czy miedzi.

Do przedawkowania nie dojdzie, jeżeli fosfor będzie pochodził z produktów spożywczych. Znacznie bardziej niebezpieczne jest przyjmowanie syntetycznych suplementów diety zawierających ten pierwiastek.

Seler naciowy – właściwości, przykłady zastosowań, na odchudzanie, na dobry wzrok, seler w diecie sportowca

świeży seler naciowy, deska do krojenia

Seler naciowy jest warzywem powszechnie dostępnym i tanim, jednak sięgamy po niego stosunkowo rzadko. Wszystko dlatego, że nie zdajemy sobie sprawy z jego dobroczynnego wpływu na nasz organizm. Zielony seler jest doskonałym uzupełnieniem naszej diety, gdyż poprawia trawienie, pomaga szybko zrzucić zbędne kilogramy, obniża ciśnienie krwi i poziom złego cholesterolu. Dodatkowo wykazuje silne działanie przeciwzapalne, nawadnia i alkalizuje nasze ciało, pozytywnie wpływa na wzrok i układ nerwowy. Na koniec warto wspomnieć o przeciwnowotworowych właściwościach selera naciowego.

Właściwości selera naciowego

Seler naciowy jest bardzo dobrym źródłem witamin i minerałów. Znajdziemy w nim witaminę C, witaminę E, witaminy z grupy B, w tym kwas foliowy, a także witaminę A. Zielone łodygi dostarczają do naszego organizmu cennych związków mineralnych, takich jak:

  • żelazo,
  • magnez,
  • cynk,
  • fosfor,
  • potas,
  • wapń.

To jeszcze nie koniec jego właściwości – jest on warzywem niezwykle bogatym w błonnik. Dodatkowo zielone łodygi to cenne źródło chlorofilu.

Zastosowanie selera naciowego

Seler naciowy posiada charakterystyczny, niebanalny smak, jednak bardziej niż walory smakowe cenione działanie prozdrowotne. Spożywanie selera jest rekomendowane przede wszystkim:

  • osobom odchudzającym się,
  • cierpiącym na przewlekły stres,
  • pragnącym poprawić kondycję swojego mózgu,
  • chcącym obniżyć ciśnienie krwi i poziom cholesterolu,
  • mającym kłopoty ze wzrokiem,
  • sportowcom i osobom aktywnym fizycznie,
  • osobom chcącym poprawić jakość swojego życia seksualnego,
  • wszystkim, którzy chcą zadbać o kondycję swojej skóry.

Seler naciowy na odchudzanie

Seler naciowy jest jednym z mniej kalorycznych warzyw. Na 100 g zawiera on jedynie trzynaście kalorii. Duży procent łodygi selera stanowi woda, pewien procent to natomiast błonnik (zarówno rozpuszczalny, jak i nierozpuszczalny), który ułatwia trawienie, hamuje łaknienie i zapewnia poczucie sytości na długi czas po spożyciu. Seler naciowy jest doskonałą przekąską. Dzięki niemu łatwiej jest zrezygnować ze słodyczy i chipsów.

Regularne spożywanie selera naciowego uchroni nas przed dolegliwościami takimi jak wzdęcia lub zaparcia, które często towarzyszą dietom odchudzającym.

Seler naciowy należy do grupy produktów posiadających właściwości alkalizujące. Jest on więc podstawą diety alkalicznej. Dzięki niemu można szybko przywrócić równowagę kwasowo-zasadową w organizmie.

W selerze naciowym obecny jest ponadto potas, który przeciwdziała zatrzymywaniu się wody w organizmie. Dzięki niemu zmniejsza się opuchnięcie naszego ciała. Pozbycie się nadmiaru wody sprawia, że natychmiast tracimy nadmiar kilogramów. Potas pozwala pozbyć się cellulitu wodnego, który jest oporny na ćwiczenia i kosmetyki wyszczuplające.

Po seler naciowy warto sięgnąć również w momencie, kiedy cierpimy na cukrzycę typu II lub jesteśmy zagrożeni tą chorobą. Warzywo to szybko obniża poziom cukru we krwi.

Seler w diecie sportowca

Osoby aktywne fizycznie powinny mieć zawsze pod ręką kilka łodyg selera naciowego. Argumentów przemawiających za selerem jest kilka. Przede wszystkim warzywo to zawiera dużo wody, dzięki czemu doskonale nawadnia organizm.

Warzywo to ma właściwości przeciwzapalne, gdyż zawiera apigeninę. Dzięki tej substancji szybko łagodzi bóle mięśni i stawów, które często pojawiają się po intensywnych treningach.

W przypadku sportowców ważne są również właściwości alkalizujące selera. Warto zdawać sobie sprawę, że bardzo intensywny wysiłek fizyczny zakwasza organizm. Zjedzenie kilku łodyg selera przywraca mu równowagę. Odzyskanie równowagi sprawia, że mamy dużo energii i doskonały nastrój.

Seler naciowy na dobry nastrój

Witaminy i minerały zawarte w selerze naciowym pozytywnie wpływają na nasz nastrój. Regularne spożywanie selera opóźnia procesy starzenia się mózgu. Warzywo to zawiera substancję o nazwie luteolina. Jest ona polifenolem, która działa ochronnie na komórki naszego mózgu i opóźnia ich starzenie się. Cykliczne jej przyjmowanie poprawia pamięć i koncentrację, co więcej może być pomocna w leczeniu takich dolegliwości jak choroba Parkinsona i Alzheimera.

Wszechstronne działanie na układ nerwowy sprawia, że jedzenie selera jest polecane osobom w każdym wieku, zwłaszcza ludziom starszym.

Doskonały wzrok z selerem naciowym

Wprowadzenie do codziennego menu kilku łodyg selera naciowego to inwestycja w doskonały wzrok. W selerze obecne są między innymi luteina, zeaksantyna, a także witamina A, które chronią delikatne oczy przed szkodliwym działaniem promieniowania ultrafioletowego, chorobami takimi jak zaćma, ślepota zmierzchowa, zwyrodnienie plamki żółtej. Dodatkowo zabezpieczają one siatkówkę oka przed uszkodzeniami.

Jeżeli pracujemy przed komputerem, postawmy w okolicy talerz z kilkoma łodygami selera naciowego pokrojonego w drobne kawałki. Taka przekąska nie dość, że będzie chroniła nasze oczy, to dodatkowo przyczyni się do poprawy nastroju i zgubienia kilku zbędnych kilogramów.

Właściwości przeciwnowotworowe selera naciowego

Zielone łodygi selera naciowego są bogate w substancje zapobiegające nowotworom. Silne działanie antyrakowe wykazują flawony – apigenina i luteolina, witaminy A, E i C. Również zawarty w selerze chlorofil jest potężną bronią przeciw nowotworom.

Seler działa silnie przeciwzapalnie, dodatkowo alkalizuje nasz organizm. Dzięki niemu w naszym ciele tworzy się środowisko nieprzyjazne chorobom nowotworowym.

Według dotychczas przeprowadzonych badań, lecznicze warzywo okazuje się wyjątkowo skuteczne w zwalczaniu raka trzustki i raka piersi.

Zdrowe serce z selerem naciowym

Wszyscy, którzy mają problemy z sercem i układem krążenia, a także znajdujący się w grupie zwiększonego ryzyka zachorowania na te choroby powinni obowiązkowo włączyć do swojej diety seler naciowy. Już niewielkie jego ilości spożywane regularnie przyczyniają się do zmniejszenia ciśnienia, a także zmniejszenia poziomu złego cholesterolu we krwi.

Seler naciowy na piękną skórę

zdrowa skóra, kobieta, pielęgnacja skóryRegularne jedzenie selera naciowego nie pozostaje bez wpływu na kondycję naszej skóry. Witaminy i minerały odmładzają ją i pomagają między innymi w pozbyciu się trądziku.

Aromatyczny seler naciowy będzie pozytywnie oddziaływał na naszą urodę niezależnie od tego, czy będziemy spożywać go wewnętrznie czy zewnętrznie. Doskonałe efekty uzyskamy przemywając skórę sokiem z selera naciowego, możemy również przygotować z niego maseczkę. Jedzenie go na surowo poprawi z kolei kondycję naszej skóry od środka. Stanie się ona rozjaśniona, gładsza, dobrze nawilżona, rozświetlona, a niedoskonałości i drobne zmarszczki znikną.

Jak wybrać seler naciowy?

Wybierając seler naciowy zwracajmy szczególną uwagę na łodygę – musi być ona jędrna, kolor powinien być intensywny, niedopuszczalne są jakiekolwiek przebarwienia.

Jak przechowywać seler naciowy?

Najlepszym miejscem na przechowywanie selera naciowego jest lodówka. Jeżeli jednak chcemy, żeby warzywo to zachowało jak najwięcej wartości odżywczych, pamiętajmy, żeby przechowywać je w lodówce nie dłużej niż siedem dni.

Jak przyrządzić seler naciowy?

Seler naciowy ma charakterystyczny, intensywny smak, dlatego warto jeść go samodzielnie jako przekąskę. Pamiętajmy jednak, że zawiera on witaminy rozpuszczalne w tłuszczach. Z tego względu wskazane byłoby podawać go z odrobiną tłuszczu.

Znakomitym sposobem na zwiększenie spożycia odżywczego warzywa (zwłaszcza jeżeli nie przepadamy za jego intensywnym smakiem) są zielone koktajle. Możemy zmiksować go na przykład z jabłkiem, bananem, awokado, kiwi czy brzoskwinią.

Unikajmy poddawania naciowego selera obróbce termicznej – proces ten sprawi, że warzywo to straci wiele ze swoich prozdrowotnych właściwości.

Kasztany jadalne – czym są, jakie mają właściwości, jak je stosować, na odchudzanie, dla mózgu

kasztany jadalne skorupka

Kasztany jadalne (nie należy ich mylić z owocami kasztanowca pospolitego) nie cieszą się w Polsce zbyt wielką popularnością, choć współcześnie można je kupić w dobrze zaopatrzonych supermarketach. Kojarzą się nam przede wszystkim z kuchnią, choć warto wiedzieć, że posiadają także właściwości lecznicze. Posiadają one wiele składników wzmacniających nasz układ nerwowy, dlatego dobrze jest je spożywać w okresach wzmożonej pracy lub stresu.

Co to są kasztany jadalne?

Kasztany jadalne (znane również pod nazwą maron) to owoce drzewa o nazwie Castanea sativa, które należy do rodziny bukowatych. Miejscem pochodzenia kasztanów jadalnych jest południe Alp, jednak starożytni Rzymianie rozpowszechnili je w krajach basenu Morza Śródziemnego, a także Europie Zachodniej. Kasztany jadalne uprawiane są również w Polsce, ale jedynie w cieplejszych miejscach, gdyż bardzo źle znoszą one niskie temperatury (silny mróz może spowodować uszkodzenia rośliny). Wbrew pozorom kasztany jadalne można łatwo odróżnić od kasztanowców pospolitych – wystarczy przyjrzeć się ich liściom – liście castanea sativa są pojedyncze. Marony można spożywać na surowo, równie dobrze smakują poddane obróbce termicznej – na przykład pieczone. Jadalne kasztany zawierają między innymi pokaźne ilości witaminy C, witaminy z grupy B, nienasycone kwasy tłuszczowe czy potas. Z tego względu korzystnie wpływają na pracę układu nerwowego.

Kasztany jadalne – właściwości

Kasztany jadalne są cenione nie tylko ze względu na unikalne walory smakowe, ale także dzięki zawartości cennych dla zdrowia witamin i minerałów. Znajdziemy w nich witaminę C, witaminy należące do grupy B, witaminy E i K. Spośród obecnych w nich minerałów należy wyróżnić:

  • magnez,
  • wapń,
  • i potas.

Są one ponadto dobrym źródłem lecytyny i błonnika. Warto dodać, że marony nie zawierają glutenu, co jest ważne dla osób chorych na celiakię.

Kasztany jadalne – zastosowanie

Oprócz oczywistych zastosowań kulinarnych, cenimy marony za właściwości lecznicze. Warto je spożywać, kiedy:

  • cierpimy na celiakię,
  • chcemy wzmocnić odporność naszego organizmu,
  • zależy nam na poprawie funkcjonowania mózgu i całego układu nerwowego,
  • odchudzamy się,
  • cierpimy na bóle głowy.

Kasztany jadalne na odchudzanie

Spożywanie kasztanów jadalnych jest dozwolone, a nawet wskazane na diecie odchudzającej. Nie są one bardzo kaloryczne – w stu gramach zawierają niecałe dwieście kalorii. Są za to pełne składników odżywczych, które usprawniają pracę naszego organizmu. Zawarty w nich potas przyczynia się do usuwania nadmiaru wody z organizmu, dzięki czemu nasze ciało wygląda szczuplej i jędrniej, a my czujemy się lekko. Kasztany zawierają duże ilości błonnika pokarmowego, bez którego trudno wyobrazić sobie zdrową dietę. Błonnik pęcznieje w układzie pokarmowym, dzięki czemu zapewnia nam uczucie sytości przynajmniej do kolejnego posiłku.

Jeżeli zależy nam na zgubieniu nadprogramowych kilogramów, pamiętajmy, że marony mogą wciągać. Istnieje duże ryzyko, że nie poprzestaniemy na stu gramach i zjemy ich znacznie więcej. Najlepszym rozwiązaniem tego problemu jest kupowanie mniejszych ich ilości. Zwłaszcza, że nie należą one do produktów najtańszych.

Po marony powinny sięgnąć osoby chorujące na celiakię. Kasztany jadalne nie zawierają glutenu, nie wywołają więc niebezpiecznych reakcji alergicznych.

Kasztany jadalne dla mózgu

ludzki mózgMarony należą do produktów, które znakomicie wpływają na pracę naszego mózgu i całego układu nerwowego. Dzieje się tak, dlatego, że zawierają one witaminy z grupy B, potas, magnez i wapń. Dodatkowo są źródłem lecytyny, która jest jednym z budulców tkanki mózgu i otoczek mielinowych neuronów. Obecność lecytyny w naszej diecie poprawia koncentrację, pamięć, sprawia, że szybciej się uczymy. Bezcenne dla mózgu są również nienasycone kwasy tłuszczowe.

Kasztany jadalne świętej Hildegardy

Właściwości prozdrowotne kasztanów jadalnych znała także święta Hildegarda – niemiecka uzdrowicielka i reformatorka religijna. Polecała je w przypadku dolegliwości trzustki, bólów głowy, kłopotów z pamięcią i koncentracją.

Kasztany jadalne – przeciwwskazania

Marony należą do produktów, które mogą wywołać alergię. Powinny z nich zrezygnować osoby uczulone na lateks – jest to tak zwana alergia krzyżowa.

Kasztany jadalne w kuchni – jak je przyrządzić?

Większość z nas po zakupie kasztanów jadalnych nie bardzo wie co z nimi zrobić. Warto zdawać sobie sprawę, oprócz zjedzenia ich na surowo, mamy jeszcze wiele możliwości. Oryginalny smak sprawia, że równie dobrze nadają się one do dań mięsnych, jak i wegetariańskich.

Kasztany można upiec w piekarniku, przygotować z nich zupę, farsz do mięsa lub naleśników. Ze zmielonych maronów wytwarza się mąkę. Warto samodzielnie przygotować zupę z kasztanów jadalnych. Do tego celu potrzebujemy:

  • około 250 łuskanych maronów,
  • jeden litr bulionu,
  • kawałek selera naciowego,
  • jedną pietruszkę,
  • śmietanę,
  • sól i pieprz do smaku.

Kasztany wkładamy do garnka i zalewamy bulionem. Doprowadzamy do wrzenia, dodajemy seler i pietruszkę. Następnie dusimy całość przez około czterdzieści minut do jednej godziny. Wszystkie składniki miksujemy na gładką masę. Pod koniec doprawiamy solą i pieprzem.

Tran – czym jest, jakie ma właściwości, kiedy go zastosować, na odporność, na odchudzanie, na wzmocnienie kości

tran, ryba

Popularność tranu sięga lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy to odkryto jego prozdrowotne właściwości. Olej z wątroby ryb należących do rodziny dorszowatych zawiera unikalną kompozycję nienasyconych kwasów tłuszczowych, a także witaminy A i D, dlatego może pozytywnie wpływać na wiele aspektów naszego zdrowia. Tran jest polecany każdemu – zarówno dzieciom, jak i osobom starszym. Zanim jednak rozpoczniemy suplementację, dowiedzmy się o nim jak najwięcej.

Czym jest tran?

Tran jest to olej pozyskiwany z wątroby dorsza atlantyckiego, a także innych ryb, które zaliczamy do rodziny dorszowatych. Nazwy tej używa się także w stosunku do tłuszczu w wątroby rekina, a także niektórych ssaków morskich jednak jest to błąd. Tran zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe (zwłaszcza kwasy omega-3), a także witaminy A i D, dlatego od kilkudziesięciu lat jest popularnym suplementem diety. Początkowo był on dostępny jedynie pod postacią oleju, który za sprawą smaku i zapachu dla wielu osób był trudny do zaakceptowania. Dziś można już kupić tran smakowy lub olej z wątroby dorsza w postaci łatwych do połknięcia kapsułek. Suplementacja tranu pozytywnie wpływa na ludzkie zdrowie – wspomaga układ odpornościowy, zapewnia mocne kości, reguluje pracę układu krwionośnego, poprawia kondycję skóry, usprawnia pracę mózgu, chroni oczy, zapobiega również powstawaniu niektórych nowotworów. Ciekawostką jest fakt, że dawniej tran wykorzystywany był jako paliwo do lamp.

Tran – właściwości

Olej z wątroby ryb z rodziny dorszowatych zawiera wiele substancji, które korzystnie wpływają na organizm człowieka. Najważniejszą jego cechą jest obecność unikalnej kompozycji nienasyconych kwasów tłuszczowych – kwasów omega-3, w tym DHA i EPA, a także kwasów omega-6. Ponadto znajdziemy w nim duże ilości witaminy A i witaminy D (ze względu na jej obecność tranu nie powinno się spożywać latem).

Po tran (za zgodą lekarza mogą sięgać osoby w różnym wieku) – zarówno małe dzieci, jak i ich dziadkowie.

Tran – zastosowanie

Lista zastosowań tranu jest długa. Suplementacja nim jest rekomendowana w:

  • przypadku chęci poprawy odporności,
  • profilaktyce przeciwnowotworowej,
  • celu zapobiegania chorobom oczu,
  • usprawnieniu funkcjonowania układu krwionośnego,
  • celu zapewnienia mocnych i zdrowych kości,
  • poprawie funkcjonowania naszego mózgu,
  • przypadku problemów skórnych.

Tran na poprawę odporności

Tran znakomicie wpływa na kondycję naszego układu immunologicznego i dlatego zaleca się przyjmowanie go zwłaszcza w sezonie jesienno-zimowym, kiedy jesteśmy najbardziej narażeni na infekcje. Obecne w nim nienasycone kwasy tłuszczowe mają działanie przeciwzapalne (dostarczają one budulca do tworzenia hormonów przeciwzapalnych), dlatego zapobiegają zachorowaniom. Z kolei dzięki witaminie A tran uszczelnia błony śluzowe.

Tran dla zdrowego serca

Regularne spożywanie tranu to korzyść również dla serca i układu krwionośnego. Olej z wątroby dorszowatych ma zdolność do obniżania poziomu złego cholesterolu (LDL), jednocześnie zwiększa on stężenie cholesterolu dobrego (HDL). Dzięki tym właściwościom reguluje o krzepliwość krwi, a także obniża jej ciśnienie. Z tego względu przyjmowanie tranu to dobry sposób na zmniejszenie ryzyka wystąpienia miażdżycy i choroby niedokrwiennej serca. Oczywiście musimy pamiętać, że nie zastąpi nam on zdrowej diety i niezbędnej dawki ruchu.

Czy tran pomaga zwalczać nowotwory?

Istnieją badania, które jasno wskazują, że tran, a konkretnie zawarte w nim kwasy omega-3 zmniejszają ryzyko zachorowania na nowotwory. Są szczególnie skuteczne w walce z rakiem:

  • jajników,
  • piersi,
  • a także jelit.

Tran usprawnia pracę mózgu

Osoby, które pracują umysłowo, w tym również studenci przygotowujący się do egzaminów, powinny rozważyć suplementację tranem. Dla prawidłowej pracy mózgu szczególnie ważne są nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3. Ułatwiają one przepływ bodźców nerwowych, a tym samym poprawiają pamięć i koncentrację.

Suplementacja tranem a mocne kości

kobieta, zdrowe kościTran jest doskonałym źródłem dobrze przyswajalnej witaminy D, która jest bardzo ważna dla kondycji naszych kości. Umożliwia ona ich prawidłowe kształtowanie się, chroni także przed ich degradacją. Przyjmowanie tranu zapobiega takim chorobom jak krzywica czy osteoporoza.

 

Warunkiem korzystnego działania tranu jest przyjmowanie go w ilościach zalecanych przez producenta, albo jeszcze lepiej – przez lekarza. Jego przedawkowanie prowadzi do efektów odwrotnych od zamierzonych, a to ze względu na fakt, że obecna w tranie witamina A w dużych ilościach prowadzi do niszczenia masy kostnej.

Tran na piękną skórę

Olej z wątroby dorsza wykazuje dobroczynny wpływ na kondycję naszej skóry. Witamina A przyspiesza procesy jej regeneracji, chroni przed nadmiernym przesuszaniem się, spłyca również zmarszczki. Nienasycone kwasy tłuszczowe sprawiają, że skóra staje się nawilżona i elastyczna.

Warto wspomnieć, że tran przyczynia się również do poprawy kondycji naszych włosów i paznokci.

Tran – przeciwwskazania do jego stosowania

Tran, choć niewątpliwie korzystny dla wielu z nas, nie może być przyjmowany przez każdego. Przeciwwskazaniem do jego stosowania jest hiperkalcemia, czyli choroba objawiająca się zbyt dużym stężeniem wapnia we krwi. Jest on niewskazany także dla chorujących na kamicę nerkową.

Olej z wątroby dorszowatych powinien być stosowany latem, kiedy w wyniku oddziaływania promieni słonecznych na skórę, nasz organizm wytwarza większe ilości witaminy D. Jednoczesna suplementacja tranu w tym okresie może doprowadzić do niebezpiecznego w skutkach przedawkowania witaminy D.

Inne przeciwwskazania to przyjmowanie suplementów diety zawierających witaminy A i D, a także leków zmniejszających krzepliwość krwi.

Jaki tran wybrać?

Współcześnie w aptekach i sklepach ze zdrową żywnością możemy znaleźć różne rodzaje tranu – zarówno w postaci oleju, jak i kapsułek. Tak naprawdę nie ma większego znaczenia, czy wybierzemy tran w kapsułkach czy w butelce. Znacznie ważniejsza jest jakość suplementu – to z jakich ryb pozyskany został olej. Przed zakupem warto jest porównać zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych, a także witamin A i D w różnych produktach. Warto jest wybierać suplementy najlepszych, sprawdzonych producentów.

Amarantus – czym jest, historia, jakie ma właściwości, wpływ na zdrowie, jak wybrać

amarantus w słoiku

Coraz popularniejszy w ostatnich latach amarantus (znany także jako złoto Inków lub szarłat) jest jedną z najstarszych roślin uprawnych świata. Jedną z jego najważniejszych cech jest obecność dużych ilości łatwo przyswajalnego białka. Z tego względu amarantus jest szczególnie polecany osobom, które nie jedzą mięsa. Roślina ta zawiera ponadto duże ilości cennych witamin i minerałów. W polskich sklepach możemy kupić mąkę z amarantusa, nasiona tej rośliny, a także prażone ziarna amarantusa (popping). Regularne spożywanie szarłatu może nam pomóc rozwiązać problemy z anemią, chorobami układu kostnego, a nawet cukrzycą. Jest jeszcze więcej powodów, żeby poznać bliżej zboże XXI wieku.

Amarantus – historia

Historia amarantusa jest długa i sięga imperium Inków. Pięć tysięcy lat temu szarłat był podstawą diety Indian zamieszkałych na terytorium Ameryki Południowej. Podczas hiszpańskich podbojów jego uprawy zostały niemal całkowicie zniszczone. Przyczyną tej sytuacji było prawdopodobnie to, że dla chrześcijańskich najeźdźców szarłat stał się symbolem pogaństwa. Indiańscy wojownicy podczas wojen dodawali do niego podobno krwi wrogów, co było dla Hiszpanów szokujące. Zakazali oni jego uprawy, dlatego złoto Inków w Europie pojawiło się dopiero kilka wieków po podbojach.

Kiedy odkryto niesamowite właściwości tej rośliny, zainteresowanie nią gwałtownie wzrosło. Współcześnie amarantus uprawiany jest na całym świecie. Największe jego plantacje znajdują się w krajach Ameryki Północnej i Południowej, Azji Południowo-Wschodniej, a także w Afryce. W Polsce uprawia się go przede wszystkim na Lubelszczyźnie. Jest on popularny na naszych ziemiach od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Czym właściwie jest amarantus i jakie ma właściwości?

Amarantus to jednoroczna, dwuliścienna roślina, która posiada szkarłatne kwiatostany (prawdopodobnie od nich bierze się nazwa szarłat). Wyróżniamy około sześćdziesięciu gatunków amarantusa (kolor ich kwiatów może się różnić). Wbrew opinii wielu osób nie jest on zbożem, a pseudozbożem. Amarantus, który dawniej stanowił podstawę diety Inków, Azteków i Majów posiada w swoim składzie witaminy niezbędne dla prawidłowej pracy naszego organizmu. Cenimy go przede wszystkim za zawartość witamin A, C, E, a także witamin z grupy B (B1, B2, B6, kwas pantotenowy i kwas foliowy). Jego ziarna dostarczają nam także minerałów:

  • żelaza,
  • wapnia,
  • potasu,
  • magnezu,
  • cynku,
  • miedzi,
  • manganu,
  • a także selenu.

Bardzo ważnym składnikiem amarantusa jest niezbędny dla sprawnej pracy układu pokarmowego błonnik. Roślina ta dostarcza naszemu organizmowi aminokwasów egzogennych, m.in. lizyny, tryptofanu i metioniny.

Lizyna jest skuteczna w walce z wirusem opryszczki. Aminokwas ten jest kumulowany w mięśniach szkieletowych i dzięki tego przyczynia się do ich odbudowy. Jest on ważny także w procesach wytwarzania kolagenu, a także metabolizmie tłuszczów.

Zawarty w szkarłacie tryptofan to aminokwas, który odpowiada za prawidłową pracę układu nerwowego, jest również pomocny w odchudzaniu.

Metionina z kolei bierze udział w procesie powstawania białka, a także w ponad stu innych procesach metabolicznych.

Jest on również dobrym źródłem skwalenu. Substancja ta jest silnym przeciwutleniaczem. Jest on produkowany w skórze człowieka i chroni ją przed infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi.

Co istotne amarantus nie zawiera glutenu. Jest także źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych – kwasu linolowego i linolenowego.

Amarantus – zastosowanie

Bogate właściwości amarantusa sprawiają, że ma on szerokie zastosowanie w lecznictwie i nie tylko. O włączenie go do swojej diety powinny postarać się osoby:

  • cierpiące na dolegliwości układu kostnego,
  • odchudzające się,
  • pragnące poprawić swoją odporność,
  • zmagające się z chorobami skóry,
  • pragnące przeciwdziałać powstawaniu nowotworów,
  • cierpiące na celiakię,
  • stosujące dietę wegańską,
  • sportowcy,
  • chcące zadbać o swój mózg i serce.

Amarantus na mocne i zdrowe kości

Szkarłat jest ceniony jako źródło dobrze przyswajalnego wapnia, dlatego powinny go spożywać dzieci i osoby starsze. Dla szybko rosnących dzieci jest on ważny, gdyż jest budulcem kości, pozwala także cieszyć się zdrowymi zębami. Osoby starsze, a także kobiety w okresie menopauzy docenią fakt, że amarantus przeciwdziała osteoporozie. Dzięki niemu można poprawić gęstość kości i przeciwdziałać ich uszkodzeniom i złamaniom.

Amarantus na odchudzanie

amarantus w misce, pieczywo z amarantusemChoć szkarłat nie należy do produktów niskokalorycznych (w stu gramach zawiera 371 kcal) osoby odchudzające się powinny włączyć go do swojej diety. Dostarcza nam on cennego, dobrze przyswajalnego białka, nienasyconych kwasów tłuszczowych, aminokwasów, a także błonnika. W stu gramach szkarłatu znajdziemy około 7 g błonnika. Tyle wystarczy, żeby usprawnić procesy trawienne. Zawarty w amarantusie błonnik pęcznieje w żołądku, co sprawia, że czujemy się tak syci, jakbyśmy zjedli o wiele więcej niż w rzeczywistości. W efekcie nie mamy wielkiej ochoty na podjadanie, co pomaga nam wytrwać na diecie.

Amarantus zawiera także potas, który pozwala usunąć nadmiar wody z naszego organizmu. Dzięki niemu znika uczucie opuchnięcia, czujemy się lżejsi i naprawdę ważymy mniej.

Amarantus na diecie wegańskiej i bezglutenowej

Szarłat jest nie do przecenienia na diecie wegańskiej i bezglutenowej. Zawiera on duże ilości białka – w stu gramach ziaren jest aż czternaście gram białka. To jednak nie wszystko – białko zawarte w złocie Inków jest znakomicie przyswajalne (znacznie lepiej niż to zawarte w mleku czy soi). Jako, że amarantus nie zawiera glutenu, mogą go spożywać osoby chorujące na celiakię.

Amarantus dla sportowców

Amarantus stanowi znakomite uzupełnienie diety każdego sportowca. Przyczyną tego stanu rzeczy jest zawartość białka stanowiącego budulec mięśni i aminokwasów. Obecna w nim lizyna jest kumulowana w mięśniach szkieletowych, co więcej przyspiesza ona ich odbudowę. Regularne spożywanie szarłatu poprawia wydolność naszego organizmu i sprawia, że mamy więcej energii, co jest trudne do przecenienia w sporcie.

Amarantus na poprawę odporności

Szarłat należy do produktów, które przyczyniają się do poprawy naszej odporności. Zawiera on duże ilości przeciwutleniaczy, działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie, dlatego będzie pomocny w zwalczaniu infekcji.

Amarantus na nowotwory

Współcześnie uważa się, że zboże XXI wieku jest doskonałym wyborem w profilaktyce nowotworów. Błonnik pozwala usunąć z naszego organizmu rakotwórcze substancje, dzięki czemu zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory układu pokarmowego. Duże znaczenie w walce z rakiem ma obecność przeciwutleniaczy, które wypłukują z naszego organizmu wolne rodniki.

Amarantus przeciw chorobom krążenia

Szarłat zmniejsza stężenie złego cholesterolu (LDL) w naszej krwi, dzięki czemu przeciwdziała miażdżycy. W jego składzie znajdziemy ponadto nienasycone kwasy tłuszczowe, które są trudne do przecenienia dla naszego serca.

Amarantus na dobry humor i sprawny mózg

Szarłat należy do produktów szczególnie korzystnie wpływających na pracę naszego układu nerwowego. Zawiera on nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy z grupy B, takie minerały jak magnez, wapń czy żelazo, a także aminokwasy (szczególnie tryptofan). Tak bogaty skład sprawia, że roślina ta działa na nas uspokajająco, łagodzi negatywne skutki stresu, poprawia samopoczucie, może także przeciwdziałać tak poważnym chorobom neurologicznym jak depresja. Spożywanie go późnym popołudniem lub wieczorem ułatwia zasypianie.

Amarantus przeciwwskazania

Amarantus jest jednym z produktów, który przyniesie korzyści każdemu. Brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do jego spożywania. Można jeść go nawet codziennie.

Jaki amarantus wybrać?

Współcześnie w polskich sklepach możemy dostać amarantus w trzech postaciach:

  • mąki,
  • ziaren,
  • a także prażonych ziaren (tzw. popping).

Mąka z amarantusa idealnie sprawdzi się do wypieków (przedłuża między innymi ich trwałość), można użyć jej do produkcji makaronów. Jego ziarna możemy wykorzystywać do różnego rodzaju sałatek. Z kolei popping będzie doskonałym uzupełnieniem jogurtów, owsianek czy zdrowych deserów.

Czy wiesz, że:

– Nazwa amarantus pochodzi pochodzi od barwy amarantowej, która jest ciemną czerwienią przechodzącą w fiolet.

Problemy z samooceną – przyczyny, objawy, jak sobie radzić

dziewczyna, pęknięte lustro

Nasza samoocena to bardzo złożona kwestia. W wielu wypadkach nie jest ona realnym odzwierciedleniem wad i zalet danej osoby. Samoocena może pomóc lub bardzo przeszkadzać w życiu, dlatego też warto zastanowić się jakie czynniki wpływają na jej kształtowanie się. Pocieszający jest fakt, że nawet jeżeli nasza samoocena jest zaniżona, jesteśmy w stanie ją zmienić poprawiając tym samym jakość naszego życia.

Samoocena – co to takiego?

Samoocena to po prostu nasza ocena własnej osoby. Zazwyczaj nie dotyczy ona konkretnych faktów, a naszych emocjonalnych postaw wobec siebie. Charakterystyczną cechą samooceny jest względna trwałość (co nie oznacza, że nie można jej zmienić). Ogólna samoocena dotyczy wszystkich aspektów naszej osoby – tego czy czujemy się inteligentni, atrakcyjni, kompetentni. Poziom samooceny danej osoby można zmierzyć przy użyciu psychologicznych kwestionariuszy. Nietrudno odgadnąć, że życie osób z wysoką samooceną jest zdecydowanie łatwiejsze od życia ludzi, którzy mają złe mniemanie o sobie. W większości wypadków samoocena kształtowana jest przede wszystkim we wczesnym dzieciństwie, na podstawie naszych relacji z rodzicami. Częściowo mają na nią wpływ także nasze późniejsze doświadczenia. Co ważne – samoocenę można zmienić, choć nie jest to takie proste i często wymaga długotrwałej psychoterapii.

Ludzie z samooceną wysoką i niską – charakterystyka

Ludzie z wysoką samooceną przechodzą przez życie z uśmiechem na twarzy. Nawet jeżeli na ich drodze pojawią się przeszkody, nie mają one wpływu na mniemanie takich ludzi o sobie. Osoby, które czują się wartościowe są dobrymi:

  • partnerami,
  • przyjaciółmi,
  • pracownikami,
  • a także rodzicami.

Pozytywna samoocena działa jak spełniająca się przepowiednia. Zakładają oni, że otoczenie nastawione jest do nich pozytywnie, co ma wpływ na ich zachowanie i ostatecznie przekłada się na dobrą ocenę otoczenia. Osoby z wysoką samooceną są pewne własnych kompetencji, dlatego są bardziej skuteczne.

Zupełnie inaczej wygląda sytuacja osób o niskiej samoocenie. Tkwią one w przekonaniu, że są gorsze od innych, niewystarczająco inteligentne, niewystarczająco atrakcyjne, niezasługujące na szczęście. Mechanizm jest ten sam, co w przypadku ludzi o wysokim poczuciu własnej wartości. I w tym wypadku przekonania działają na zasadzie samospełniającego się proroctwa, z tym wyjątkiem, że działają na niekorzyść takich osób. Kobiety i mężczyźni z niską samooceną są nadmiernie krytyczni wobec siebie, a jednocześnie paradoksalnie mają wobec siebie nierealistyczne wymagania, co zwykle kończy się bardzo źle.

Osoby z niską samooceną nie są pewne siebie, czują się bezwartościowe, zazwyczaj uzależniają swoją samoocenę od opinii innych ludzi, dlatego bardzo boją się ich oceny. Typowy dla takich ludzi jest chroniczny brak poczucia bezpieczeństwa i akceptacji. Nie potrafią one określić swoich potrzeb, a tym bardziej o nie zabiegać. Są bardzo nieufni, mają problemy z podejmowaniem decyzji. Nawiązywanie kontaktów i tworzenie związków sprawia im ogromne problemy. Niemal wszyscy z zaniżonym poczuciem własnej wartości czują przymus opiekowania się innymi ludźmi, a jednocześnie zaniedbują siebie. W efekcie czują się samotni, odizolowani, ich dni wypełnia smutek, poczucie winy, wstyd, w skrajnych sytuacjach mają myśli samobójcze.

Charakterystyczne jest, że kobiety i mężczyźni o niskiej samoocenie są gorszymi partnerami, przyjaciółmi, pracownikami, a także rodzicami. Ludzie nie lubią przebywać w ich towarzystwie.

Kwestia stabilności samooceny

Warto zdawać sobie sprawę, że opinia dotycząca własnej osoby może być stabilna lub niestabilna. Samoocena stabilna charakteryzuje się trwałością. Dana osoba przez wiele lat stale myśli o sobie źle lub dobrze. W przypadku kiedy na drodze osoby ze stabilną – wysoką samooceną pojawią się przeciwności, nie zmienią one jej pozytywnego mniemania o sobie. Równocześnie osoba ze stabilną niską samooceną po awansie w pracy będzie przekonana, że szef popełnił błąd i wybrał niewłaściwą osobę.

Ludzie, których samoocena jest niestabilna, bardzo często zmieniają myślenie na swój temat. W tym przypadku samoocena najprawdopodobniej będzie zależała od tego co myślą inni lub od ewentualnych sukcesów lub porażek.

Samoocena może być zgeneralizowana lub cząstkowa

Należy wprowadzić rozróżnienie także na samoocenę zgeneralizowaną i cząstkową. W przypadku samooceny cząstkowej chodzi o to, że w pewnych obszarach naszego życia możemy oceniać się bardzo pozytywnie, w innych zaś negatywnie. Przykładowo możemy uważać, że jesteśmy świetni w matematyce, mamy również zdolności artystyczne, jednocześnie kompletnie nie potrafimy śpiewać. Jeden człowiek może mieć dowolną ilość samoocen cząstkowych.

Czym innym jest samoocena zgeneralizowana, czyli nasza ogólna ocena własnej osoby. Zazwyczaj jest tak, że kiedy nasza zgeneralizowana ocena jest pozytywna, będziemy lepiej oceniać nasze poszczególne umiejętności. Chyba, że naprawdę nie potrafimy śpiewać i nic nie jest w stanie tego zatuszować. Analogicznie osoba o zgeneralizowanej negatywnej samoocenie będzie znacznie niżej oceniała swoje umiejętności w różnych dziedzinach. Niska opinia o swojej osobie rzutuje bowiem na całe nasze życie.

Samoocena może być adekwatna i nieadekwatna

Warto wprowadzić rozróżnienie na samoocenę adekwatną i nieadekwatną. Nieadekwatna może być zaniżona lub zawyżona. Jest to dobry przykład, że czasami wysoka samoocena nie jest mile widziana. Jeżeli osoba, która bardzo dobrze gotuje uważa, że jest kiepskim kucharzem możemy powiedzieć, że jej samoocena jest nieadekwatna – zaniżona.

W przypadku kiedy inna osoba uważa, że gotuje świetnie, podczas gdy otoczenie nie może przełknąć jej wypieków, możemy mówić o samoocenie nieadekwatnej zawyżonej. W kwestii gotowania nie jest ona niebezpieczna, jednak wyobraźmy sobie, że osoba, która nie potrafi prowadzić samochodu będzie uważała się za świetnego kierowcę. Kiedy nie będzie dostrzegała swojej niekompetencji, prawdopodobnie chętnie usiądzie za kółkiem stając się zagrożeniem dla siebie i swojego otoczenia.

Zarówno zawyżona, jak i zaniżona samoocena ogólna nie jest połączeniem pożądanym. Osoby z zawyżoną samooceną ogólną często wynoszą się ponad innych, nie są w stanie otwarcie przyznać się do swojej niewiedzy lub niekompetencji. W dłuższej perspektywie czasu mogą być bardzo uciążliwi dla otoczenia. Takie osoby często mają problem z nawiązywaniem dobrych relacji z innymi ludźmi. Ponadto uważają, że należy się im więcej, pomimo że dają od siebie bardzo niewiele. Jednocześnie bardzo często zdarza się, że zawyżona samoocena jest w rzeczywistości jedynie próbą ukrycia bardzo niskiego mniemania o sobie.

W większości przypadków osób z niską samooceną mamy do czynienia z samooceną zaniżoną. Tacy ludzie zazwyczaj uważają się za gorszych, mniej atrakcyjnych, czy kompetentnych niż są w rzeczywistości. Mało która osoba z bardzo niską samooceną jest w rzeczywistości tak niedoskonała, jak o sobie myśli.

Proces kształtowania samooceny

Proces kształtowania się naszej samooceny jest bardzo złożony. Rozpoczyna się on we wczesnym dzieciństwie i w dużej mierze opiera się na relacjach z rodzicami. Kształtuje się także w wyniku późniejszych doświadczeń, jednak relacje dziecka z najbliższymi mają tu kluczowe znaczenie.

Rodzice osób z niską samooceną popełnili wiele błędów. Zazwyczaj nie potrafili oni zapewnić dziecku poczucia miłości, bezpieczeństwa i akceptacji. Małe dziecko chłonie postawy, zachowania i słowa rodzica. Jeżeli otrzymywało ono otwarte lub zakamuflowane komunikaty negatywne, prawdopodobnie będzie miało problem z samooceną.

Wielu rodziców ma wyobrażenia na temat swoich dzieci, którym dzieci nie mogą lub nie chcą sprostać.

Czy samoocenę można zmienić?

szczęśliwa kobieta, krótkie włosy, czerwone ustaJak pokazują liczne przykłady – samoocenę można zmienić, jednak nie jest to proste. Pozytywne lub negatywne myślenie o sobie jest głęboko zakorzenione w naszej podświadomości. Jeżeli powiemy sobie, że od tej pory będziemy myśleć o sobie dobrze, prawdopodobnie nic z tego nie wyjdzie. Pierwsza porażka lub krytyka sprawią, że powrócimy do starych nawyków myślowych.

Proces zmiany samooceny wymaga regularnego podejmowania małych kroków. Przede wszystkim bardzo ważne jest uświadomienie sobie, że nasza samoocena jest zaniżona i nieadekwatna. Warto zdać sobie sprawę, że to mało prawdopodobne, żeby ktoś był tak zły i ułomny jak my myślimy o sobie. Bardzo ważne jest skąd wzięło się nasze negatywne myślenie o sobie.

Dobrze jest także uświadomić sobie, że niska samoocena przysparza nam samych problemów. To za jej sprawą nie możemy znaleźć sobie dobrego partnera. Jeżeli już się z kimś zwiążemy, najczęściej jest to relacja toksyczna. Niska samoocena przeszkadza nam w pracy, niszczy nasze relacje z przyjaciółmi. Rodzic, który ma zaniżoną samoocenę nie może być dobrym rodzicem.

Istnieje wiele powodów, dla których powinniśmy podjąć walkę o lepszą samoocenę. Często dla nas samych jest to zbyt wielkie wyzwanie. Z tego względu powinniśmy rozważyć skorzystanie z pomocy osoby, która spojrzy na nasze życie z zewnątrz. Psychoterapia dla większości osób z niską samooceną jest najlepszą inwestycją na przyszłość. Nie należy się łudzić, że będzie to proces krótkotrwały, trzeba jednak uwierzyć, że ma realne szanse powodzenia. Dla osób wierzących bardzo pomocna w podniesieniu samooceny będzie wiara, że zostały one stworzone na podobieństwo Boga, co sprawia, że ich krytycznie niska samoocena wydaje się wręcz niestosowna.

Depresja a problemy z odżywianiem – jak sobie radzić

kobieta, depresja, problemy z odżywianiem

Depresja to poważna choroba psychiczna, która ma destrukcyjny wpływ na życie chorego. Epizody depresyjne często występują w towarzystwie zaburzeń odżywiania, które sprawiają, że leczenie choroby jest jeszcze trudniejsze. Jakie problemy z odżywianiem mają osoby chorujące na depresję? W jaki sposób należy je leczyć?

Jakie zaburzenia odżywiania występują u osób chorujących na depresję?

Depresja jest chorobą bardzo złożoną. Zawsze towarzyszy jej długotrwałe obniżenie nastroju, chory jest niezdolny do przeżywania przyjemności, ma także zaniżoną samoocenę. Zaburzenia odżywiania w takich warunkach nie dziwią. Jednym z najczęściej występujących jest anoreksja, niektórzy cierpią także na bulimię lub kompulsywne objadanie się.

Anoreksja w depresji

Anoreksja nazywana jest także jadłowstrętem psychicznym. Objawia się ona zaburzonym obrazem własnego ciała, co skutkuje odmową przyjmowania pokarmów. Najczęściej na anoreksję chorują kobiety. Mają one poczucie, że są za grube (niezależnie od tego ile ważą i jak wyglądają). W efekcie radykalnie ograniczają jedzenie, co prowadzi do spadku wagi.

Osoba chora na anoreksję odczuwa euforię na widok kolejnych utraconych kilogramów. Chudnięcie daje jej poczucie kontroli nad własnym ciałem. Chwilowe odstępstwo od diety to dla niej koniec świata, gdyż wiąże się z utratą mocy sprawczej. Dieta osoby chorej na anoreksję nie pokrywa zapotrzebowania organizmu na substancje odżywcze, co sprawia, że przyczynia się do wyniszczenia organizmu.

Kobieta chora na anoreksję ukrywa informacje dotyczące swojej wagi, a także ilości spożywanych pokarmów przed otoczeniem. Często je ona sama, ubiera się w luźne ubrania, które nie zwracają uwagi na skrajne wychudzenie.

Skutkiem anoreksji jest między innymi:

  • zahamowanie wzrostu, a także rozwoju płciowego,
  • osteoporoza,
  • radykalne obniżenie odporności.

Nieleczona anoreksja może prowadzić do śmierci.

Leczenie anoreksji jest bardzo trudne, gdyż chore zazwyczaj się na to nie zgadzają. Pierwszym krokiem do sukcesów w leczeniu jest uświadomienie chorej problemu. Proces leczenia przybiera najczęściej formę psychoterapii.

Bulimia, która towarzyszy depresji

Bulimia jest kolejnym wyniszczającym organizm zaburzeniem odżywiania. Charakterystyczną cechą tego schorzenia są okresy obżarstwa, które występują naprzemiennie z głodówkami. Osoba chora na bulimię nie zwraca na ilość spożywanych kalorii, jednak po skończonej uczcie czuje potrzebę pozbycia się pokarmu z żołądka, dlatego wywołuje wymioty. Bulimiczka je w ukryciu, dlatego jej otoczenie często przez długi czas nie zdaje sobie sprawy z istnienia problemu. Bulimia podobnie jak anoreksja doprowadza do wyniszczenia organizmu, jednak proces ten trwa w tym przypadku znacznie dłużej.

Jedynym skutecznym sposobem na wyleczenie bulimii jest psychoterapia, której efektem ma być nauczenie chorej odpowiedniego podejścia do jedzenia. Leczenie nie jest proste, gdyż osoba chora w momentach załamania nerwowego często powraca do dawnych przyzwyczajeń.

Depresja a kompulsywne objadanie się

Część osób cierpiących na depresję ma problemy z atakami kompulsywnego objadania się. Taka osoba z pozoru odżywia się normalnie, jednak gdy nikt jej nie widzi miewa ataki obżarstwa. Jej jedzenie nie wynika z głodu fizycznego, a emocjonalnego. Ma ono służyć za lek na smutek, pozwolić poczuć się przez chwilę lepiej. Niestety po takiej uczcie pojawia się silne poczucie winy, a poczucie własnej wartości takiej osoby jeszcze bardziej się obniża. Kompulsywne objadanie w przeciwieństwie do anoreksji i bulimii zazwyczaj prowadzi do nadwagi i otyłości. Te z kolei mają destrukcyjny wpływ na zdrowie i psychikę chorej.

W przypadku kompulsywnego objadania się zasadnicze znaczenie ma psychoterapia. Chorym podaje się często leki przeciwdepresyjne, które podnoszą nastrój, a tym samym zmniejszają prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego ataku.

Niezależnie od typu zaburzeń odżywiania, największe szanse na wyleczenie mamy w sytuacji, kiedy choroba zostanie wykryta wcześnie. Zaniedbania w tej kwestii sprawia, że organizm jest tak wyniszczony, że niemożliwy jest już całkowity powrót do zdrowia.

Skrzyp polny – właściwości, zastosowanie w lecznictwie, kiedy zbierać, przeciwwskazania

skrzyp polny

Skrzyp polny jest rośliną leczniczą, którą wykorzystuje się także w celach kosmetycznych. W jaki sposób skrzyp polny wpływa na naszą skórę i włosy? Czy preparaty ze skrzypem polnym są skuteczne? Czy są jakieś przeciwwskazania do stosowania tej rośliny?

Czym jest skrzyp polny?

Skrzyp polny (Equisetum arvense) jest to wieloletnia roślina zaliczana do rodziny skrzypowatych. Jest on uznawany za jedną z najstarszych roślin na świecie – rósł już czterysta milionów lat temu. Występuje on powszechnie w Polsce i na całym świecie. Najczęściej spotyka się go w wilgotnych zaroślach, w lasach, na łąkach, przy drogach. Jego powszechne występowanie sprawia, że niekiedy uznawany jest za chwast. W roślinie tej znajdziemy wiele odżywczych substancji. Zawiera on między innymi witaminy z grupy B, witaminę C, krzemionkę, alkaloidy, saponiny, flawonoidy, a także białko. Większe ilości skrzypu polnego są trujące dla zwierząt, jednak dla większości ludzi jest on w pełni bezpieczny. Skrzyp jest ceniony ze względu na obecność dobrze przyswajalnej krzemionki, która pozytywnie wpływa na kondycję skóry i włosów. Ze skrzypu przygotowuje się napary, okłady, maseczki, można dodawać go również do kąpieli. Na rynku dostępne są suplementy diety z zawartością Equisetum arvense.

Skrzyp polny – właściwości

Właściwości skrzypu polnego były wykorzystywane już w starożytności. Współcześnie jest on stosowany w medycynie i kosmetyce. Zawiera on duże ilości dobrze przyswajalnej krzemionki (stanowi ona nawet dziesięć procent rośliny). Krzemionka pozytywnie wpływa na kondycję skóry, włosów i paznokci. Dzięki niej skóra jest gładka i sprężysta, a także zabezpieczona przed przedwczesnymi zmarszczkami. To także krzemionka sprawia, że skrzyp polny przyspiesza gojenie się ran, jest też pomocny w leczeniu reumatyzmu.

Skrzyp polny jest źródłem flawonoidów:

  • kwercetyny,
  • rutyny,
  • kemferolu,
  • apigeniny.

W roślinie tej znajdziemy kwasy organiczne – między innymi kwas:

  • krzemowy,
  • askorbinowy,
  • jabłkowy,
  • i szczawiowy.

Roślina ta dostarcza nam również znacznych ilości witaminy C, która charakteryzuje się licznymi prozdrowotnymi właściwościami.

Skrzyp polny w profilaktyce chorób układu moczowego

Skrzyp polny jest rośliną o właściwościach moczopędnych, dlatego zaleca się jego stosowanie w schorzeniach układu moczowego. Pomaga on oczyścić organizm z toksyn, jest pomocny w leczeniu kamicy moczowej czy skazie moczanowej.

Skrzyp polny a układ nerwowy

Przyjmowanie skrzypu polnego jest zalecane w dolegliwościach układu nerwowego. Choć dotychczas przeprowadzono jedynie badania na szczurach, roślina ta prawdopodobnie działa przeciwdrgawkowo i uspokajająco.

Skrzyp na skórę włosy i paznokcie

Większość osób kojarzy Equisetum arvense przede wszystkim z pozytywnym wpływem na urodę. Skrzyp docenią między innymi osoby borykające się z cerą naczynkową. Roślina ta wzmacnia naczynka, co zmniejsza ryzyko ich pękania. Skrzyp działa również przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie, co jest ważne w przypadku takich dolegliwości jak trądzik.

Stosowanie skrzypu opóźnia procesy starzenia się skóry, rozjaśnia ją, poprawia koloryt, pozwala pozbyć się nieestetycznych przebarwień. Dobre efekty daje stosowanie skrzypu zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

Dodatkowo Equisetum arvense wzmacnia osłabione włosy i paznokcie. Zapobiega również wypadaniu włosów. Do pielęgnacji włosów najlepiej sprawdzą się płukanki ze skrzypu.

Ich wykonanie jest bardzo proste – kilka łyżek drobno posiekanego skrzypu zalewamy wodą. Taki napar należy zagotować, a po zagotowaniu odcedzić. Na koniec dodajemy do niego octu. Tak przygotowaną płukanką polewamy włosy po myciu.

Skrzyp polny – kiedy należy go zbierać?

Warto zdawać sobie sprawę, że w Polsce występuje kilka gatunków skrzypu, jednak prozdrowotne właściwości wykazuje jedynie skrzyp polny. Surowcem leczniczym są jego pędy. Zbieramy je od połowy lipca do końca sierpnia. Jest to uzasadnione, gdyż w tym okresie zawierają one największe ilości krzemu. Ścinamy je do dziesięciu centymetrów od ziemi, a następnie suszymy w temperaturze nie przekraczającej czterdziestu stopni.

Jak przygotować herbatę ze skrzypu polnego?

skrzyp polny, naparDoskonałe efekty zdrowotne i kosmetyczne uzyskamy pijąc herbatę ze skrzypu polnego. Do jej przygotowania potrzebujemy jednej – dwóch łyżeczek suszonego skrzypu, które zalewamy wrzącą wodą.

Napar przykrywamy i odstawiamy na piętnaście minut. Po tym czasie odcedzamy go i pijemy.

Kto powinien zrezygnować ze skrzypu polnego?

Jak w przypadku większości roślin leczniczych, również i skrzyp polny nie jest odpowiedni dla każdego. Po skrzyp nie powinny sięgać kobiety w ciąży i mamy karmiące piersią. Nie należy podawać go również dzieciom, które nie ukończyły dwunastego roku życia.

Skrzyp nie jest zalecany osobom, które mają problemy z niedoborem potasu. Warto zdawać sobie sprawę, że suplementy, napary i nalewki na bazie tej rośliny powodują wypłukiwanie tego pierwiastka z organizmu.

Equisetum arvense może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami, dlatego jego przyjmowanie powinno być skonsultowane z lekarzem. Należy mieć również świadomość, że w niektórych wypadkach skrzyp powoduje reakcje alergiczne, a także dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

Orzechy macadamia – czym są, wartości odżywcze, prozdrowotne działanie, przykłady zastosowań, ciekawostki

orzechy macadamia

Orzechy macadamia wyróżniają się na tle innych orzechów. Charakteryzują się one najwyższą zawartością kalorii, mają także najwięcej tłuszczu. Jednocześnie są niezwykle zdrowe i pozytywnie wpływają na kondycję naszej skóry. Ich delikatny, kremowy smak sprawia, że znakomicie sprawdzą się one w kuchni. Pochodzące z Australii orzechy są dość drogie, jednak ta inwestycja prędzej lub później się nam zwróci. Co jeszcze powinniśmy wiedzieć o orzechach macadamia?

Czym są orzechy macadamia?

Orzechy macadamia to orzechy z wiecznie zielonego drzewa zaliczanego do rodziny srebrnikowatych. Orzechy te posiadają bardzo twardą łupinę, a ich miąższ w niemal osiemdziesięciu procentach składa się z tłuszczów. Zawierają one przede wszystkim bardzo zdrowe nienasycone kwasy tłuszczowe, a także witaminy z grupy B, witaminę E, potas, cynk, magnez, selen, wapń, magnez, żelazo, a także fosfor. Regularne spożywanie orzechów macadamia wspiera pracę, mózgu, pomaga obniżyć poziom złego cholesterolu, a także cukru we krwi, pozytywnie wpływa na pracę układu pokarmowego. Odżywcze orzechy mogą zmniejszać ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory, są również powszechnie stosowane w kosmetyce. Współcześnie największym producentem tych orzechów jest Australia.

Jakie właściwości mają orzechy macadamia?

Orzechy macadamia charakteryzują się nieprzeciętnymi walorami odżywczymi. Tym, co zwraca szczególną uwagę jest wysoka zawartość tłuszczów – mają ich najwięcej ze wszystkich znanych nam orzechów. Jednocześnie są to tłuszcze bardzo zdrowe. W 100 g orzechów 12 g to nasycone kwasy tłuszczowe, jednonienasycone kwasy tłuszczowe to aż 59 g, wielonienasycone kwasy tłuszczowe to 1,5 g. Zdrowe orzechy zawierają kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6.

Pochodzące z Australii orzechy dostarczają nam witamin z grupy B, które regulują pracę układu nerwowego, równocześnie spełniają wiele innych ważnych zadań w naszym organizmie. Znajdziemy w nich witaminę B1, B2, B3, B5 i B6. Dodatkowo są bogate w witaminę E nazywaną także witaminą młodości i płodności.

Orzechy z drzewa macadamia to dobre źródło błonnika, a także ważnych mikroelementów takich jak:

  • potas,
  • mangan,
  • żelazo,
  • magnez,
  • selen,
  • fosfor,
  • cynk,
  • i wapń.

Orzechy macadamia na odchudzanie

Niektórym może się wydawać, że najbardziej kaloryczne i tłuste ze wszystkich orzechów nie są odpowiednie dla osób na diecie redukcyjnej. Nic bardziej mylnego. Choć 100 g orzechów dostarcza nam 741 kcal i dużą ilość tłuszczu, nie przyczyniają się się one do odkładania dodatkowej tkanki tłuszczowej. Co więcej, jeżeli spożywamy je z umiarem, mogą nawet wspomagać procesy odchudzania.

Dla osób odchudzających się ważny jest również zawarte i orzechach błonnik i potas. Błonnik zapewnia długotrwałe uczucie sytości, a potas przyczynia się do usuwania nadmiaru wody z organizmu.

Orzechy macadamia dla serca

Niepozorne orzechy wykazują bardzo korzystny wpływ na nasze serce i cały układ krążenia. Pomagają one obniżyć poziom złego cholesterolu we krwi, a dodatkowo obniżają ciśnienie. Wszystko to sprawia, że regularne ich spożycie chroni przed miażdżycą, zawałem serca i udarem mózgu.

Orzechy macadamia dla mózgu

Żywność, która pozytywnie wpływa na kondycję naszego serca, ma również dobroczynny wpływ na mózg. Nie inaczej jest z orzechami macadamia, które poprawiają pamięć i koncentrację, pomagają się odprężyć, łagodzą stres. Jeżeli włączymy je na stałe do naszego menu, możemy liczyć, że w przyszłości ochronią nas przed demencją i chorobą Alzheimera. O orzechach z drzewa macadamia nie powinny zapominać osoby pracujące umysłowo.

Orzechy macadamia w kosmetyce

orzechy macadamia w kosmetyceZ orzechów macadamia produkowany jest olej, który znajduje szerokie zastosowanie w kosmetyce. Jest on bogaty w nienasycone kwasy tłuszczowe, które chronią i regenerują naszą skórę. Zawarta w nim witamina E spowalnia procesy starzenia. Olej ten jest odpowiedni dla wszystkich rodzajów skóry. Można stosować go solo, a także mieszać z innymi olejami roślinnymi.

Na bazie oleju z odżywczych orzechów produkuje się:

  • kremy to twarzy,
  • kremy pod oczy,
  • serum,
  • balsamy do ciała,
  • odżywki do paznokci,
  • a także kosmetyki do pielęgnacji włosów.

Orzechy macadamia dla wszystkich, prawie…

Nie ma osoby, która nie odniosłaby korzyści ze spożywania orzechów macadamia. Wyjątkiem są alergie pokarmowe. Orzechy powinny znaleźć się w diecie kobiet w ciąży.

Nie należy natomiast podawać ich psom, gdyż dla tych zwierząt okazują się trujące. Już kilkanaście orzechów z drzewa macadamia może wywołać u psa wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej, osłabienie, drgawki, a w skrajnych wypadkach nawet hipotermię.

Ciekawostki związane z orzechami macadamia:

  • Orzechy macadamia zostały odkryte w 1857 roku przez Waltera Hilla. Inspiracją do nazwania orzechów był przyjaciel Hilla – John McAdam.
  • Skorupka orzechów jest tak twarda, że możemy mieć problemy z rozłupaniem jej przy pomocy dziadka do orzechów.
  • Australia produkuje ponad sto tysięcy ton orzechów macadamia rocznie.
  • Olej z orzechów macadamia ma wysoką temperaturę dymienia, co sprawia, że może być z powodzeniem używany do smażenia.
  • Oprócz Australii orzechy macadamia produkuje się w Stanach Zjednoczonych, Brazylii, na Kostaryce, w RPA, Izraelu, Kenii, Nowej Zelandii, Boliwii, Kolumbii i Malawi.

Czosnek niedźwiedzi czy czosnek zwykły – co wybrać?

czosnek niedźwiedzi koszyk

Czosnek niedźwiedzi to roślina, która według legendy starogermańskiej była spożywana przez budzące się ze snu zimowego niedźwiedzie, stąd jego nazwa. Warto zdawać sobie sprawę, że czosnek niedźwiedzi ma wiele wspólnego z dobrze nam znanym czosnkiem tradycyjnym, choć znajdziemy między nimi również zasadnicze różnice.

Czym charakteryzuje się czosnek niedźwiedzi?

Możemy być pewni, że nie pomylimy czosnku niedźwiedziego z tradycyjnym czosnkiem, który ma formę ząbków zebranych w cebulkowatą główkę. Wizualnie znacznie bardziej przypomina on liście konwalii, które są silnie trujące.

Podobieństwo możemy zauważyć, a właściwie wyczuć, kiedy powąchamy czosnek niedźwiedzi – pachnie on tak jak tradycyjny czosnek, może nieco mniej intensywnie. Z tego względu, jeżeli zbieramy go samodzielnie i nie mamy pewności, czy wybraliśmy właściwą roślinę, warto zaufać zmysłowi węchu.

Podobieństwa pomiędzy tymi roślinami dotyczą również smaku. Jest on bardzo podobny, jednak czosnek niedźwiedzi cechuje się znacznie delikatniejszym smakiem, jest on również łatwiejszy do strawienia. Jego zaletą jest fakt, że charakterystyczny czosnkowy zapach nie utrzymuje się tak długo jak w przypadku czosnku tradycyjnego. Ta właściwość sprawia, że z powodzeniem można spożywać go przed ważnym wyjściem, czy spotkaniem.

Właściwości prozdrowotne czosnku niedźwiedziego

Współcześnie uważa się, że czosnek niedźwiedzi łączy w sobie wszystkie właściwości prozdrowotne tradycyjnego czosnku, a poza tym ma jeszcze inne atuty.

W obydwu rodzajach czosnku znajdziemy liczne witaminy, a także minerały – między innymi:

  • magnez,
  • mangan,
  • potas,
  • selen,
  • fosfor,
  • siarkę,
  • żelazo,
  • potas,
  • a także witaminę C i witaminy z grupy B.

Choć zarówno czosnek niedźwiedzi i czosnek tradycyjny zawierają siarkę, jednak należy zaznaczyć, że ten pierwszy zawiera ponad trzy razy więcej tego związku (co więcej jest ona lepiej przyswajalna). Siarka pozytywnie wpływa na wygląd naszej skóry, włosów i paznokci, gdyż jest ona składnikiem kreatyny.

Zalet siarki obecnej w czosnku niedźwiedzim jest jednak znacznie więcej. Działa ona:

  • przeciwzapalnie,
  • przeciwbakteryjnie,
  • przeciwwirusowo,
  • zwalcza również grzyby i różnego rodzaju pasożyty.

Z tego względu powinna być ona obecna w naszej diecie przez cały rok, a szczególnie w okresie jesienno-zimowym i wczesną wiosną, kiedy jesteśmy najbardziej podatni na różnego rodzaju infekcje. Niedźwiedzi czosnek jest skuteczniejszy od zwykłego czosnku w zwalczaniu infekcji górnych dróg oddechowych, a także infekcji grzybiczych i pasożytniczych. Jest on naturalnym antybiotykiem, jednocześnie nie niszczy naturalnej flory bakteryjnej przewodu pokarmowego.

Czosnek niedźwiedzi a choroby układu krążenia

Spożywanie czosnku, a szczególnie czosnku niedźwiedziego jest wskazane w profilaktyce chorób krążenia, a nawet wówczas, kiedy choroby te już się pojawiły. Jego regularne przyjmowanie obniża poziom złego cholesterolu (frakcji LDL), co więcej zmniejsza poziom trójglicerydów. Wszystko to wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka wystąpienia miażdżycy, choroby wieńcowej, udaru, czy zawału serca.

Zawarta w czosnku niedźwiedzim (w znacznie większych ilościach niż w czosnku tradycyjnym) adenozyna rozszerza naczynia krwionośne, zmniejsza ryzyko zakrzepów i obniża ciśnienie krwi.

Przeciwnowotworowe działanie czosnku

Czosnek niedźwiedzi wzmacnia układ odpornościowy. Współcześnie uważa się, że chroni przed wieloma nowotworami. Zawarte w nim związki fenolowe wspomagają organizm w zwalczaniu wolnych rodników.

Czosnek niedźwiedzi na odchudzanie

Osoby, które pragną pozbyć się nadprogramowej tkanki tłuszczowej powinny pomyśleć o wprowadzeniu czosnku (a szczególnie czosnku niedźwiedziego) do swojej diety. Jest on tak ważny, gdyż przyspiesza trawienie, poprawia trawienie, chroni przed wzdęciami i zaparciami. Dodatkowo zawarte w nim związki siarki odtruwają organizm, pomagając w usuwaniu z niego toksycznych substancji, między innymi metali ciężkich.

Zanim sięgniemy po czosnek niedźwiedzi…

Zanim sięgniemy po czosnek niedźwiedzi musimy zdawać sobie sprawę, że nie jest on odpowiedni dla osób cierpiących na wrzody żołądka i dwunastnicy. Ponadto jest on rośliną chronioną, dlatego niedopuszczalne jest zbieranie go na przykład w lesie. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 roku w sprawie ochrony gatunkowej roślin, czosnek niedźwiedzi został objęty częściową ochroną.

Choć nie można zbierać dziko rosnącego czosnku niedźwiedziego, można go uprawiać. Szybszym i łatwiejszym sposobem na jego zdobycie jest zakup w sklepie zielarskim lub w dobrze zaopatrzonym supermarkecie. Ceny czosnku niedźwiedziego są przystępne – za opakowanie 50 g zapłacimy mniej niż 10 zł.

Polub nas!

896FaniLubię
15ObserwującyObserwuj

Ostatnio dodane

Popularne wpisy